‘Het verzuimpercentage is zo hoog omdat hier veel mensen werken met een lage sociaal-economische status, die worstelen met complexe privéproblematiek. Daar hebben wij als werkgever geen invloed op', zo luidt in elk geval het verhaal dat ik vaak hoor. Maar hoe geloofwaardig is dat? Valt 10 procent verzuim volledig toe te schrijven aan privéproblemen waar de werkgever niets aan kan doen?

Sinds de jaren 80 van de vorige eeuw zijn de sociaal-economische gezondheidsverschillen in Nederland uitstekend gedocumenteerd. Talloze publicaties bevestigen dat de ongelijke verdeling in gezondheid parallel loopt met de ongelijke verdeling van sociaaleconomische kenmerken.

UWV heeft een team van tien medewerkers dat zich volledig toelegt op diversiteit, gelijkwaardigheid en inclusie binnen de eigen organisatie. Ook helpt UWV bedrijven om inclusiever te worden en kansenongelijkheid tegen te gaan. Liesbeth van de Garde (UWV) en Marlies Ottink (Servicepunt Inclusief) over hun ervaring en inspanningen op dit vlak.

Arbeidsmigranten zitten om verschillende redenen als werknemer in een ongelijke positie. Dit artikel gaat over de factoren die leiden tot kansenongelijkheid van arbeidsmigranten. Een casus maakt duidelijk wat er anders gaat als een arbeidsmigrant ziek wordt. Tot slot schets ik wat er zou moeten veranderen om ervoor te zorgen dat arbeidsmigranten in een meer gelijkwaardige positie komen ten opzichte van Nederlandse werknemers.

Commerciële determinanten van gezondheid beïnvloeden dagelijks het werk van bedrijfs- en verzekeringsartsen. Tabak, alcohol, ultrabewerkte voeding, fossiele brandstoffen en arbeidspraktijken veroorzaken in Europa bijna 7.500 sterfgevallen per dag, een kwart van alle sterfte.1 Juist mensen en groepen in een kwetsbare positie worden hierdoor extra geschaad. Dit vraagt om aandacht voor ongelijkheid én om duidelijker marktmeesterschap in beleid en praktijk.

Psychische aandoeningen komen wereldwijd veel voor en treffen bijna de helft van de Nederlandse volwassenen. Ondanks dat veel mensen met psychische aandoeningen in staat en gemotiveerd zijn om te werken, is hun arbeidsparticipatie lager dan die van mensen met fysieke aandoeningen.

Het besef dat bevordering van diversiteit en inclusie op het werk belangrijk is en veel kan opleveren, dringt steeds meer door. Maar hoe zet je dit besef om in actie? Hoe voorkom je dat het bij woorden en goede bedoelingen blijft? In "De inclusiemarathon" interviewen Kauthar Bouchallikht (voormalig Tweede Kamerlid) en Zoë Papaikonomou (onderzoeksjournalist en docent) 41 diversiteitsprofessionals en -onderzoekers.

‘Als ik niks zou hebben gemankeerd…' Ik hoor het mezelf vaak uitspreken. Met name als het gaat over mijn beroepskeuze. Kennelijk vind ik dit relevante informatie als onderbouwing van mijn professionele stappen. Toen in mijn puberteit een mild hogetonenverlies aan het licht kwam, leek er geen vuiltje aan de lucht om geneeskunde te gaan studeren. Dit klopte aanvankelijk, toch ging mijn gehoor tijdens mijn studie achteruit. Na jaren van onderzoek bleek helaas een genetische afwijking oorzaak voor mijn progressieve slechthorendheid. Toch vervolgde ik (ogenschijnlijk ongestoord) de route naar mijn langgekoesterde droom om dokter te worden.

Mensen met een migratieachtergrond ondervinden vaak nadelen op de arbeidsmarkt. We onderzochten welke arbeidsmarktnadelen migranten van de eerste en tweede generatie in België ondervinden ten opzichte van personen zonder migratieachtergrond. En hoe we deze nadelen het best kunnen verklaren. Tegelijkertijd bieden de verklaringen inzichten in hoe we de achterstelling kunnen aanpakken.1

Al tijdens mijn co-schappen was ik enthousiast over de bedrijfsgeneeskunde. Als kleuter zag ik mede door mijn eigen referentiekader mezelf alleen maar als internist-oncoloog, wat maakte dat ik die weg ben gaan bewandelen. Dat ik toen al tegen mezelf aan het opboksen was, wilde ik jaren niet zien. Eerst een promotieonderzoek en toen de opleiding, die ik – omdat het erg zwaar was – helaas moest stoppen.