Kennis, gedachten en attitudes over pijn aan het bewegingsapparaat bij scheepsbouwwerkers. Bevindingen van onderzoek bij een scheepswerf in Oost-Groningen.

Binnen de opleidingen tot bedrijfs- en verzekeringsarts heeft onderzoek een belangrijke plaats. Bij zowel de SGBO als NSPOH werken gemotiveerde docenten die zich speciaal voor het onderzoeksonderwijs inzetten. Wat leren de aios over dit onderwerp en wat is het nut daarvan in het dagelijks werk? ‘Het allermooiste zou zijn als het lampje ‘onderzoek' aan blijft voor de rest van hun carrière.'

Ahmed, een dertiger met een Marokkaanse achtergrond, werkte als stafmedewerker bij een van de afdelingen van de universiteit. Hij kwam op mijn spreekuur vanwege psychische klachten. Al een tijdje zat Ahmed gedeeltelijk thuis, maar stap voor stap ging het beter.

Zoals velen zich herinneren, vormt de onderzoeksopdracht een pittig onderdeel van de opleiding tot bedrijfs- of verzekeringsarts. Een flink deel van de aios kiest voor een kwalitatief onderzoek. Ze verzamelen hun gegevens via zes tot tien korte interviews over het onderwerp dat ze bestuderen. In de verslagen die ik heb kunnen lezen, zie ik dat de kleine deelnemersgroep vaak geworven wordt ‘via het netwerk van de onderzoeker'. Geeft dit zo een goed beeld van wat er speelt? De lezer wordt op dat punt gerustgesteld, want ‘uit het zesde interview kwamen geen nieuwe inzichten meer naar voren zodat saturatie was bereikt'. Het is duidelijk dat het hier niet om de zuurstofsaturatie gaat. Met datasaturatie (of verzadiging) wordt bij kwalitatief onderzoek bedoeld dat uit de laatste interviews, observaties of groepsgesprekken geen nieuwe informatie meer naar voren komt. Saturatie lijkt zo een kwaliteitsgarantie: ‘zeker, het was een klein onderzoek, maar toch zijn alle relevante opvattingen van collega's in kaart gebracht'.

Waarom zou je als werkende in een lichamelijk zwaar beroep in je vrije tijd nog actief moeten zijn? Bart Cillekens schreef er een proefschrift over dat hij begin dit jaar aan de Vrije Universiteit Amsterdam verdedigde. De WHO-richtlijn over lichamelijke activiteit en sedentair gedrag stelt dat bewegen goed is en meer bewegen beter. De minimale wekelijkse dosis voor volwassenen is 150 minuten (2,5 uur) aan matig intensieve lichamelijke activiteit. Te denken valt aan wandelen, fietsen, dansen of tuinieren. En bij voorkeur twee tot drie keer per week spier- en botversterkende oefeningen en balanstraining. Waarom zou je dan als werkende in een lichamelijk zwaar beroep in je vrije tijd nog actief moeten zijn?

Een bedrijfsarts heeft een inzetbaarheidsprofiel (IZP) opgesteld bij een werknemer die zichzelf als autist beschouwt. Na een klacht over onder meer de inhoud van het IZP komt het tuchtcollege tot het oordeel dat het IZP onjuist is opgesteld. De klacht is gegrond, een waarschuwing de maatregel.

De functionele capaciteitenevaluatie (FCE) wordt in de praktijk nauwelijks door bedrijfsartsen benut. De vraag is waarom dit zo is.

De val van het kabinet heeft Nederland opnieuw in een periode van politieke onzekerheid gestort. Nieuwe verkiezingen staan voor de deur. En met verkiezingen komen nieuwe keuzes, nieuwe prioriteiten. En hopelijk de moed om verouderde structuren te doorbreken die de samenleving niet langer vooruithelpen.

Resultaten van een retrospectief cohortonderzoek naar arbeidsparticipatie en het functioneren van de knie na ledemaat-sparende chirurgie.

Hoe vaak ben jij vandaag al afgedwaald van wat je echt wilde doen? We leven in een wereld van continue connectiviteit, waarin afleiding schuilt om iedere hoek. Onze eindeloze to-dolijsten en overvolle agenda zijn een genadeloze spiegel van hoe het er in ons hoofd aan toegaat: we zitten voortdurend in de overdrive en onze focus is compleet zoek. Geen wonder dat stress- en burn-outcijfers pieken als nooit tevoren.