Volgens vigerende richtlijnen wordt voor zowel de acute als chronische WAD-patiënten een actieve behandelstrategie aanbevolen, waarbij de ervaren klachten een spoedige werkhervatting niet in de weg hoeven te staan. Voor werkhervatting hoeft men niet helemaal klachtenvrij te zijn, maar kunnen er wel tijdelijk aanpassingen worden geadviseerd.

Reitsma en collegae voerden een systematic review uit naar de behandeling van WAD sinds het Coronel-rapport² (2015). Dit leverde dertien bruikbare publicaties op. Daaruit werden nieuwe inzichten gedestilleerd als aanvulling op de aanbevolen behandeling bij WAD-graad I-II (voor een zeer beknopte samenvatting zie de Tabel), waarbij een actieve benadering voor behandeling in alle WAD-stadia geadviseerd wordt.

Jammer genoeg werden er geen onderzoeken gevonden naar interventies die keken naar bevordering van werkhervatting of vermindering van ziekteverzuim. En er is volgens Reitsma en collegae nog weinig onderzoek gedaan naar de invloed van sociale en juridische factoren als het gaat om herstel bij WAD. Wel vond men aanwijzingen in de literatuur dat de aard van juridische compensatiesystemen direct effect kunnen hebben op herstel na WAD. Daarnaast halen de auteurs ook aan dat een juiste bejegening door de verzekeringsarts van groot belang is voor de sociaalgeneeskundige beoordeling. Ook wordt daarin een belangrijke rol voor de bedrijfsarts genoemd om te voorkomen dat patiënten met WAD uiteindelijk een beroep moeten doen op de WIA (Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen). Omdat de bedrijfsarts de werknemer direct vanaf datum ziekmelding volgt kan deze hopelijk enige invloed hebben op het beloop van de arbeidsongeschiktheid. Ook door de NVAB (Nederlandse Vereniging voor Arbeids- en Bedrijfsgeneeskunde) wordt een stimulerende aanpak aanbevolen en om zo veel mogelijk actief te blijven.

Concluderend stellen Reitsma en collegae dat de beste resultaten in WAD graad I-II-claims waarschijnlijk gezocht moeten worden in het combineren van effectieve medische behandelingen, de juridische aanpak én kennis van psychologische factoren die bij herstel na letselschade een rol kunnen spelen.

Ook voor de bedrijfs- en verzekeringsarts is het belangrijk om op de hoogte te zijn van de complexe interactie tussen deze herstelbevorderende en belemmerende factoren om een slachtoffer met WAD-graad I-II zo optimaal mogelijk te kunnen begeleiden en beoordelen. Een begeleidende activerende benadering heeft – ongeacht het WAD-stadium – altijd de voorkeur. Als laatste mag daar ook aan toegevoegd worden dat het belangrijk is dat het bij cliënten met moeilijk objectiveerbare aandoeningen vaak zo is dat de arts ‘er de vinger niet op kan leggen’ en dat men in het algemeen moeite ervaart bij het beoordelen of vaststellen van de oorzaak, ernst en echtheid van de klachten (TNO definitie 2006).³ Dat betekent niet dat de klachten er niet zijn. Juist ook dit aspect behoeft aandacht in de spreekkamer c.q. het medisch oordeel van de bedrijfs- en verzekeringsarts, zodat slachtoffers niet het gevoel krijgen dat zij zich niet serieus genomen voelen. Goede voorlichting, uitleg en het bespreekbaar maken zijn daarbij essentieel.