Want welk antwoord je ook krijgt, het roept verwachtingen op. In de beginperiode klonken hoopvolle antwoorden: ‘Het gaat langzaam vooruit’, ‘Ik kan alweer een ochtend werken.’ Voor de werknemer voelde dit veilig om te zeggen, maar de werkelijkheid was dat ze na die ochtend compleet uitgeput thuis lag. De leidinggevende hoorde vooral: er is vooruitgang, er kan meer. En zo ontstaat onbedoeld een druk die de werknemer juist weer kan belemmeren.

Zegt de werknemer dat het minder gaat, dan speelt de andere angst: dat de leidinggevende denkt dat er géén verbetering is. Dat de investering misschien tevergeefs is. Zo wordt zelfs een simpele vraag beladen en komt eerlijkheid onder spanning te staan.

Nu, negen maanden later, is er nog steeds geen eenduidig verhaal. Het herstel blijft grillig: de ene dag lukt er meer, de volgende dag gooit vermoeidheid of hoofdpijn alles terug. De werknemer zoekt woorden die niet te optimistisch klinken, maar ook niet te somber. De leidinggevende zoekt houvast, maar krijgt vooral wisselende antwoorden.

Voor leidinggevenden zit daar precies het spanningsveld: hoe toon je oprechte betrokkenheid, zonder onbedoeld verwachtingen te scheppen? Hoe vraag je naar herstel zonder dat de werknemer zich gedwongen voelt een ‘strategisch’ antwoord te geven?

Misschien is het belangrijk om te beseffen dat niet elk antwoord helderheid of voorspelbaarheid biedt. Soms is de grootste stap vooruit dat werknemer én werkgever samen leren omgaan met die onzekerheid.