Juridisch is dit relevant omdat werkgeversaansprakelijkheid niet alleen ziet op meetbare blootstellingswaarden of normoverschrijdingen. Ook de manier waarop een werkgever omgaat met signalen van onveiligheid, communicatie, opvang en nazorg kan meewegen. Een werkgever kan tekortschieten als hij risico’s onvoldoende uitlegt, onderzoek niet transparant deelt of signalen van een werknemer niet serieus neemt. De auteurs beschrijven dat FNS kan verergeren bij ervaren onveiligheid, het gevoel onvoldoende gehoord te worden en bijkomende psychische belasting. Dit kan invloed hebben op de eventuele aansprakelijkheid van de werkgever voor de door de werknemer geleden letselschade.

Net als in het geval waarbij een derde partij in eerste instantie verantwoordelijk is voor een onveilige situatie, kan ook in dit geval sprake zijn van tekortschieten van de werkgever omdat hij tekortschiet in zijn verplichtingen op grond van goed werkgeverschap, ondanks dat de gemeten niveaus van chemische blootstelling onder de Nederlandse grenswaarden lagen. Desondanks bleef de werkneemster immers een verband vermoeden, onder meer vanwege het herhaald afgaan van het zuurkastalarm, onduidelijkheid over risico’s en verminderd vertrouwen in de werkgever. Op deze factoren had de werkgever wel invloed.

Daarom is het belangrijk om te benadrukken dat de bedrijfsarts mogelijk in een vroeg stadium van de FNS de werkgever had kunnen adviseren en ook waarschuwen. Op die manier had de werkgever deze werknemer wellicht beter kunnen ondersteunen, zodat de letselschade was voorkomen dan wel beperkt was gebleven. Voor de bedrijfsarts volgt daaruit een praktisch punt: juist bij onduidelijke of multifactoriële klachten kan vroegtijdige advisering over ervaren veiligheid, psychosociale belasting en herstelondersteuning belangrijk zijn. Soms ligt het aangrijpingspunt niet in meer meten, maar in beter uitleggen, serieus nemen, rust creëren en passende begeleiding organiseren.