In hoofdstuk 1 analyseert Godderis wat een gesprek kan bemoeilijken. Hij spitst dit toe op het hiërarchisch verschil in gesprekken tussen leidinggevende en ondergeschikte. ‘Dat schept toch altijd een afstand waardoor mensen het moeilijk vinden om zich open op te stellen’, stelt hij. Werkenden willen professioneel overkomen en daarom niet ‘zeuren’ over privéproblemen. Bovendien voelt het beter als je baas niet te veel weet over je privéleven, gevoelens en onzekerheden. Ook de dilemma’s van leidinggevenden komen aan bod. Kan die een medewerker op een ander moment nog aanspreken wanneer die ook de rol van vertrouwenspersoon heeft? Hoeveel wil je als leidinggevende weten over iemands persoonlijke worsteling of ziekte als je primair bent aangesteld om organisatiedoelen te bereiken en mensen aan te zetten tot prestaties?

Meer begrip voor de lastige positie van leidinggevenden helpt je als bedrijfsarts bij het adviseren over hun rol bij de re-integratie van werknemers. Het draagt bij aan een zekere mildheid wanneer je denkt ‘wat is dit stom aangepakt door de werkgever’. Ook voor de verzekeringsarts, die alleen het verhaal van de cliënt hoort, is belangrijk te beseffen wat de dilemma’s zijn voor leidinggevenden.

Na het starthoofdstuk komen vragen aan de orde als ‘hoe bouw je als leidinggevende aan een cultuur van onderling vertrouwen?’, ‘hoe herken je dat er wat speelt bij een medewerker en hoe open je dan het gesprek?’ en ‘hoe onderhoud je contact tijdens verzuim zonder dat dit controlerend overkomt’. De tekst is vlot geschreven aan de hand van herkenbare voorbeelden en bevat bruikbare tips.

Je kunt dit boek zeker aanbevelen aan leidinggevenden die hun rol bij (preventie van) verzuim beter willen invullen. Het is beslist ook bruikbaar bij het communicatieonderwijs in de opleiding tot bedrijfs- en verzekeringsarts.