‘Doet ie het niet, lieverd?’, vraagt liefste plagerig. Terwijl ik humeurig de werklaptop probeer te verbinden met de werkserver, rinkelt mijn mobiel. ‘Goeiemorgen. En, ben je al op gang?’, zegt de secretaresse opgewekt. Net als liefste trekt zij zich niks aan van mijn ochtendstemmingen. ‘Ja, mooi. Je nieuwe leidinggevende gaat je over een uur bellen. Die foto van de potloodtekening van je gezicht, die je me mailde voor het smoelenboek, bevalt hem niet. Lijkt trouwens goed op je. De bedoeling was een officiële pasfoto. En je sociale-mediagebruik is volgens hem problematisch. Nee, hij kent je niet. Ja, ik weet het. Voor jou is hij de zoveelste nieuwe leidinggevende in korte tijd. Nou, doe je best. Doei.’

Na wat software-aanpassingen aan onze nieuwe router thuis lukt het herstellen van de verbinding. Snel open ik mijn werk e-mail. Mijn volledige functieomschrijving en het officiële certificeringsverslag zijn door de secretaresse drie dagen geleden in kopie naar de leidinggevende gemaild. Het is mijn vrije dag en ik ben thuis aan het overwerken. Ongerust lees ik opnieuw het certificeringsverslag over de Arbodienst met daarin de alarmerende bevindingen en aanbevelingen.

Terwijl ik verder schrijf aan de conceptreactie op het verslag van het certificeringsbureau, belt de leidinggevende. Na het voorstellen besluiten we elkaar te tutoyeren. ‘Waarom heb jij geen Facebook en LinkedIn profiel?’, vraagt hij, onmiddellijk met de deur in huis vallend. ‘En waarom heb jij voor het smoelenboek een potloodtekening van je gezicht naar de secretaresse gemaild in plaats van van de gevraagde pasfoto? Dat tekeningetje vindt zij goed lijken. Maar dit accepteer ik zo niet. Gezien je gevorderde leeftijd heb ik er begrip voor dat jij veel moeite hebt met de nieuwe sociale media en digitale ontwikkelingen. Maar het is belangrijk dat je met je tijd meegaat. Maak die profielen en stuur je pasfoto. Anders laat ik op korte termijn een beoordelingsgesprek inplannen,’ vervolgt hij intimiderend. Op de achtergrond hoor ik de secretaresse fluisteren.

Na een korte stilte antwoord ik afgemeten. ‘Juist. Weet jij wat VPN betekent en waarom medewerkers dat op hun werklaptops moeten gebruiken, wanneer ze niet op kantoor zijn en toch willen werken? En weet je wat het risico op digitale identiteitsfraude vergroot en wat tweetraps-authenticatie precies is?

‘Wat? Nee, niet precies. Wat zijn dit allemaal voor vragen? Je bent toch bedrijfsarts?’, krijg ik verbolgen terug. ‘Naast bedrijfsarts doe ik ook interne kwaliteitsaudits inclusief het onderwerp van digitale veiligheid,’ antwoord ik rustiger. ‘Via Virtual Private Network kunnen we thuis en bij onze klanten via een versleutelde internetverbinding veilig inloggen op de werkservers. Officiële pasfoto’s moet je niet gebruiken voor internet smoelenboeken. Dat vergroot het risico op digitale identiteitsfraude. En met tweetraps-authenticatie wordt via twee verschillende routes je identiteit vastgesteld als gebruiker. Of jij, jij wel bent. Je gebruikt dan een sterk eigen wachtwoord. En daarnaast voer je steeds willekeurig gekozen cijfercodes in. Die worden bijvoorbeeld iedere keer dat je inlogt per SMS naar je werkmobiel gestuurd.’ Aan de andere kant van de lijn hoor ik de leidinggevende diep ademhalen.

‘Oh ja’, vervolg ik snel. ‘Met een collega schrijf ik op dit moment de resultaten op van onze laatste interne audit, met een plan van aanpak voor kwaliteitsverbetering. Volgens het certificeringsbureau vormen Facebook en andere sociale media apps op onze werk-smartphones een serieus veiligheidsrisico. Dit bureau komt over enige tijd voor de hertoetsing van onze ISO-certificaten. Dan moeten de door hen geconstateerde ‘grote’ afwijkingen opgelost zijn. Anders worden ons huidige kwaliteitscertificaten tijdelijk ingetrokken. En dat intrekken zou niet best zijn voor onze reputatie en het zaken doen met klanten.’

De nu boze leidinggevende barst los. ‘Hè, waarom weet ik dit allemaal niet. Ik ga dit zeker checken. Je hoort nog van me’. Abrupt wordt de telefoonverbinding verbroken.

‘Dat was niet erg wijs van je, ondiplomatieke dodo. Je nieuwe jonge baas meteen de eerste keer zo van repliek dienen en met je nerd-vragen in het nauw drijven. Ook al meende je, niet onterecht, dat hij het verdiende’, denk ik somberend.

‘Bezorgd belt de secretaresse opnieuw. ’Zo, brombeer. Je was weer aardig bezig. Hoe is het nu met je? Gaat wel? Ach, weet je. Hij is van de jonge generatie Y. Minder ervaren. Wel goed met sociale media. Een nieuwe bezem die schoon wil vegen. Alleen had ie zijn huiswerk niet gedaan. Misschien wat onzeker en gemakzuchtig? Hij moet nog leren. Volgens mij dacht hij dat jij zo’n starre ouwe digibeet bent van generatie X. Eentje die uitgeblust z’n rit uitzit. Zal ik jouw beoordelingsgesprek voorlopig maar niet inplannen? Lijkt mij ook beter voor je leidinggevende. Groetjes aan liefste. Doei.’

Tjalling Hon is bedrijfsarts niet praktiserend