De klacht in deze zaak gaat over onvrede over de wijze waarop een arts een oordeel geeft over een ziekmelding als gevolg van spanningsklachten. De spanningsklachten van klager konden worden geduid als een normale reactie op een abnormale situatie en niet als een gevolg van een ziekte. Verweerder in deze zaak kon concluderen dat geen sprake was van arbeidsongeschiktheid, maar van een arbeidsconflict. Het regionaal tuchtcollege vindt de klacht ongegrond.
De feiten
Verweerder is een anios bedrijfsgeneeskunde onder supervisie werkzaam van een bedrijfsarts bij een arbodienst. Op verzoek van de werkgever ziet hij een werknemer voor een oordeel en advies na ziekmelding. De werknemer was bekend met suikerziekte en een visuele beperking waarmee deze normaal heeft kunnen functioneren. In de communicatie met werkgever en werknemer staat het volgende: ‘Spanningsklachten als gevolg van verstoorde verhoudingen met werkgever. Onvoldoende aanwijzingen voor een psychische aandoening in engere zin. Derhalve geen arbeidsongeschiktheid als gevolg van ziekte.’
‘Ik begrijp dat de medewerker zich ziek heeft gemeld vanwege gezondheidsklachten. Ik heb begrip voor de moeilijke omstandigheden en neem de gezondheidsklachten serieus. Echter, ik kan ze niet als arbeidsongeschiktheid als gevolg van ziekte beschouwen. Het effect dat de medewerker ervaart, is eerder een veelvoorkomend gevolg van de huidige omstandigheden. Gezien de ontstane situatie adviseer ik tijdelijke vrijstelling van werkzaamheden van maximaal 2 weken, zodat er voldoende tijd is opnieuw contact te zoeken met de mediator en gezamenlijk tot nieuwe afspraken te komen.’
De klacht
De klacht houdt samengevat in dat de arts
a. een oordeel heeft geveld over de arbeidsongeschiktheid van klager zonder klager eerst te spreken/zien. Klager is alleen uitgenodigd om het vonnis van verweerder aan te horen;
b. absoluut niet in het belang van klager heeft gehandeld, maar uitsluitend in het zakelijk belang van zijn eigen werkgever en die van klager;
c. de probleemanalyse niet juist heeft opgesteld.
Overwegingen regionaal tuchtcollege
Over de eerste klacht a: Verweerder heeft aangegeven dat hij op grond van de door hem ontvangen informatie heeft kunnen komen tot de conclusie dat enkel sprake was van een arbeidsconflict. Hij heeft eerst beoordeeld of sprake was van een ziekte of gebrek. Vervolgens heeft hij gekeken of sprake was van overbelasting of een burn-out of dat de klachten het gevolg waren van een vervelende situatie. Er waren volgens verweerder onvoldoende aanwijzingen voor overspannenheid. Daarom was er geen medische reden voor ziekteverzuim. De visuele beperkingen en beperkingen door de suikerziekte had klager al en leverden als zodanig geen ziektebeeld op dat tot arbeidsongeschiktheid leidde. Verweerder is van mening dat hij de juiste stappen heeft gezet. Het tuchtcollege volgt deze aanpak.
Klacht b: Verweerder heeft aangevoerd dat hij bij zijn beoordeling het belang van klager voorop heeft gesteld door hem op een zorgvuldige wijze te beoordelen. Bovendien heeft hij in het belang van klager gehandeld door te adviseren om opnieuw mediation in te zetten om het arbeidsconflict op te lossen. Dit achtte verweerder noodzakelijk voor een afname van de spanningsklachten. Verweerder heeft verder in het belang van klager gehandeld door te adviseren om hem maximaal twee weken vrij te stellen van werk. Het doel daarvan was dat klager wat ruimte zou krijgen om zijn emoties/spanningen wat te laten zakken en zich voor te bereiden op de gesprekken met de werkgever.
Klacht c: De spanningsklachten die klager ervoer konden op dat moment worden geduid als een normale reactie op een abnormale situatie en niet als een gevolg van een ziekte. Daardoor waren er ook geen beperkingen te benoemen door verweerder. Klager was ook overigens niet onder behandeling van een andere arts of medisch specialist. In het licht van deze feiten en omstandigheden heeft verweerder naar het oordeel van het college kunnen komen tot de conclusie dat geen sprake was van arbeidsongeschiktheid, maar van een arbeidsconflict. Dit betekent dat ook dit klachtonderdeel ongegrond is.
In het belang van klager is mediation geadviseerd bij het arbeidsconflict
Commentaar
De bedrijfsarts onderzoekt in een consult de ernst van de klachten en bij werkgerelateerde problematiek heeft de bedrijfsarts informatie nodig van de werkgever. Zorgvuldigheid is geboden in dergelijke precaire situaties. Door de complexiteit bij een arbeidsconflict lijkt me een fysiek consult noodzakelijk. Zoals de casus is beschreven heeft de arts dit volgens het tuchtcollege voldoende zorgvuldig gedaan.
Kijk hier voor de volledige tekst van deze uitspraak. Reageren? Stuur een mail naar tbvredactie@bsl.nl.
