De verzekeringsarts heeft klaagster onderzocht in het kader van de Algemene Pensioenwet Politieke Ambtsdragers (APPA). Klaagster werkte als wethouder toen zij zich ziekmeldde. In verband met haar ziekmelding en de wachtgeldregeling op basis van de APPA moest een re-integratieplan opgesteld worden. In opdracht van een re-integratiebedrijf heeft de verzekeringsarts, zelfstandig werkzaam, een verzekeringsgeneeskundige expertise verricht. Zij heeft klaagster telefonisch een toelichting gegeven over het doel van het onderzoek en aan klaagster gevraagd medische gegevens mee te nemen naar het onderzoek. Klaagster gaf hierop aan dat haar huisarts en psycholoog geen informatie wilden verstrekken. Klaagster wilde dit zelf ook niet.

Op basis van het onderzoeksgesprek dat een paar dagen later volgde heeft de verzekeringsarts een conceptrapport opgesteld en de belastbaarheid van klaagster vastgelegd in een functionele mogelijkhedenlijst (FML). Dit heeft zij als concept aan klaagster voorgelegd. Klaagster was het op punten niet eens met de inhoud van het rapport en heeft de verzekeringsarts meerdere keren gevraagd het rapport ten aanzien van deze punten op basis van het correctierecht aan te passen. De verzekeringsarts heeft hier ten dele gehoor aan gegeven. Zij schrijft in een e-mail aan klaagster onder meer: ‘U herschrijft hele delen van het rapport wat niet de bedoeling is en ook niet wordt overgenomen. Correctierecht ziet alleen toe op feitelijke onjuistheden zoals bijvoorbeeld bij de sociale contacten. Het rapport is zo summier als mogelijk ter bescherming van uw privacy. Bij eigen werk staat ‘wethouder’ omdat dat het beroep is waarvoor deze beoordeling wordt gedaan. Het ‘select groepje vrienden’ neem ik over dat is een feitelijke correctie. Anamnese is een medische term voor het gesprek wat wij hadden, u bent dus de bron. Een intensieve psychotherapie is bijvoorbeeld een opname, behandeling in een traumacentrum. Het is een medische beoordeling geen lekenbeoordeling. Dat u meervoudige trauma’s doormaakte dient geen doel in dit rapport en zal meer vragen oproepen waarop dan antwoord moet komen. Beantwoording van de vragen is mijn oordeel en niet ter correctie zoals met u op het spreekuur besproken.’

Omdat klaagster zich nog steeds niet kon verenigen met de inhoud van het rapport, werd een belafspraak ingepland. Uiteindelijk is het contact niet tot stand gekomen en heeft de verzekeringsarts per e-mail gereageerd en klaagster een en ander toegelicht over de procedure en de reikwijdte van het correctierecht. Zij heeft geen aanpassingen meer verricht in het rapport. Afsluitend heeft zij klaagster medegedeeld dat zij de opdrachtgever zou informeren dat er nog geen rapport zou volgen. De verzekeringsarts heeft vervolgens telefonisch contact gehad met de opdrachtgever en deze geïnformeerd dat zij had besloten dat er geen rapport zou volgen. Ook heeft zij aangegeven dat zij klaagster niet in staat achtte om bij de gemeente te werken c.q. te re-integreren.

Klaagster verwijt de verzekeringsarts dat zij een onzorgvuldig, ondeugdelijk rapport heeft opgesteld. Ook meent zij dat een onderbouwing van de vastgestelde belastbaarheid ontbreekt. Daarnaast verzoekt zij het college onder meer om vernietiging van het rapport en het oordeel dat de verzekeringsarts verantwoordelijk is voor door klaagster opgelopen schade. Klaagster noemt de volgende voorbeelden:

Daarnaast heeft klaagster het college verzocht om te oordelen dat het verslag/rapport niet wordt gedeeld, dat het verslag/rapport wordt vernietigd, dat de verzekeringsarts verantwoordelijk is voor door klaagster opgelopen dan wel op te lopen schade en dat de verzekeringsarts ongeschikt is om klaagsters zaak verder te behandelen.

Het college heeft de klacht in de raadkamer behandeld. Dit betekent dat het college de zaak beoordeeld heeft op basis van de stukken, zonder dat de partijen daarbij aanwezig waren. De opbouw van het rapport is volgens de professionele norm, zie het kader hierboven. De voorbeelden die klaagster heeft aangedragen, en waaruit volgens haar blijkt dat sprake is van onwaarheden, betreffen voornamelijk formuleringen die gebruikelijk zijn in verzekeringsgeneeskundige rapportages (zoals anamnese, onderzoek, arbeidsongeschikt melden, aard problematiek, overige informatie). Naar het oordeel van het college kunnen deze formuleringen niet als onjuist of onzorgvuldig worden aangemerkt. Voor zover klaagster verder meent dat er nog onjuistheden in het rapport staan waarvan de verzekeringsarts haar voorstellen tot correctie ten onrechte niet heeft overgenomen, volgt het college haar daarin niet. In dat kader is van belang dat het correctierecht uitsluitend feitelijke onjuistheden betreft en geen zaken als de observaties van verweerster of haar interpretatie van feiten en observaties. Dit heeft de verzekeringsarts ook per e-mail aan klaagster uitgelegd. Klaagster heeft gebruikgemaakt van de mogelijkheid op het rapport te reageren, maar zij heeft zich daarbij niet beperkt tot het correctierecht en uitgebreid commentaar gegeven op verschillende aspecten van het rapport. Daar is het correctierecht niet voor bedoeld. Dat brengt met zich mee dat verweerster niet gehouden was om alle opmerkingen van klaagster in haar rapport te verwerken. Dat zij dit niet gedaan heeft, rechtvaardigt dan ook niet de conclusie dat het rapport onzorgvuldig of ondeugdelijk is.

Anders dan klaagster, is het college daarnaast van oordeel dat de vastgestelde belastbaarheid wel degelijk is onderbouwd. In de beschouwing heeft de verzekeringsarts uiteengezet dat sprake is van een verminderde energetische belastbaarheid ten gevolge van de psychische problematiek van klaagster. Hierdoor kan zij niet meer dan 4 uur per dag en 20 uur per week arbeid verrichten, opdat er voldoende recuperatietijd zal zijn. Daarbij zijn regelmatige werktijden volgens haar aangewezen omdat dit structuur biedt, wat stressverlagend werkt. Naar het oordeel van het college heeft de verzekeringsarts op basis van het verrichte onderzoek tot deze conclusie kunnen komen. Daarbij is zij ook binnen de grenzen van haar deskundigheid gebleven.

Van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen is dan ook geen sprake. Wat betreft de verzoeken van klaagster om onder meer vernietiging van het rapport en het oordeel dat de verzekeringsarts verantwoordelijk is voor door klaagster opgelopen schade, stelt het college dat de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg daarvoor geen mogelijkheid biedt.