Tijdens het kerstreces had ik weer wat tijd om boeken te lezen, iets wat ik altijd graag doe. Dat bracht me op het idee om mijn hoofdredactionele boodschap dit jaar in de vorm van fictie te gieten: het verhaal van S.A.R.A. (Samen, Aandacht, Regie, Arbeidsgerichte zorg).
Sara is vrachtwagenchauffeur, gewend aan nachtritten en stilte. Maar de laatste maanden protesteert haar schouder. Het is nu echt hinderlijk. En vooral: Sara is bang iets kwijt te raken: haar werkritme, haar inkomen, haar onafhankelijkheid, maar ook dat zelfvertrouwen achter het stuur.
Op maandagochtend stapt ze het WerkGezondheidCentrum binnen voor haar afspraak met de bedrijfsarts. De bedrijfsarts ontvangt haar met aandacht voor haar hele verhaal: werk, gezondheid, toekomst. Niet alleen de schouderklacht telt, maar ook haar mogelijkheden en behoeften. Samen verkennen ze hoe werk en gezondheid in balans kunnen blijven.
De bedrijfsarts kijkt verder dan het spreekuur: naar preventie, naar oplossingen die passen bij haar werk én bij de organisatie. Hij denkt mee over wat nu nodig is en wat straks belangrijk wordt. Sara houdt zelf de regie, terwijl de bedrijfsarts haar helpt vooruit te kijken naar een werkweek die haalbaar én betekenisvol is.
‘Mijn wens voor 2026 is eenvoudig: dat Sara’s verhaal dagelijkse werkelijkheid mag worden’
Bij haar volgende bezoek ontmoet Sara een verzekeringsarts. De afspraak voelt anders dan ze had verwacht. Geen hokje waarin ze moet passen, geen standaardlijst die haar beperkt. De verzekeringsarts wil begrijpen wat voor haar écht belangrijk is: blijven werken, inkomenszekerheid, grip op haar toekomst. Hij luistert en schetst helder hoe het stelsel werkt. Samen ontdekken ze opties die Sara zelf niet kende. Ze voelt zich sterker en zekerder, en merkt dat keuzes niet meer voelen als een strijd, maar als een pad dat ze zelf kan bewandelen.
In dit centrum werken de disciplines samen alsof het vanzelfsprekend is. De ene arts kent de organisatie en werkvloer, de ander het stelsel. Ze wisselen inzichten uit alsof ze kaarten op dezelfde tafel leggen. Sara gaat naar huis met nieuwe energie en een plan dat past als een goed afgestelde vrachtwagenstoel.
Het verhaal van Sara schreef ik als fictie. Mijn wens voor 2026 is eenvoudig: dat dit geen verhaal meer hoeft te zijn, maar onze dagelijkse werkelijkheid. Want achter elke werkende schuilt een mens met een eigen verhaal, een ambitie, een leven dat niet mag stilvallen door een te complex en gefragmenteerd systeem. Laat 2026 het jaar zijn waarin we starten met een eerlijk, eenvoudig en toegankelijk systeem voor arbeidsgerichte zorg. Waarin S.A.R.A. praktijk wordt. Waar samenwerking, vertrouwen en vakmanschap de norm zijn.
Sylvia van der Burg-Vermeulen
