Arbocuratieve zorg
Koester (ook) de curatie
Na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd werkte Pierre Swerts nog parttime door, onder meer als bedrijfsarts van het Laurentius Ziekenhuis Roermond. Met de 70 in zicht vindt hij het mooi geweest en stopt hij per 1 mei. Vóór zijn vertrek wil hij de beroepsgroep nog één ding op het hart drukken: ‘Je bent op de eerste plaats arts en dan pas bedrijfsarts’, aldus Swerts, die pleit voor een meer curatief handelende bedrijfsarts.
Preventie zien of niet zien, is dat de trigger?
Je gaat het pas zien als je het doorhebt. Aan deze legendarische uitspraak van Cruijff denk ik als het gaat over de impact van arbeidsrisico's op gezondheid en functioneren. En dan heb ik het dus ook over de noodzaak van preventie. Het ultieme doel is dat niemand meer ziek wordt door werkomstandigheden. Het klinkt zo logisch. Daar zegt toch iedereen 'ja' tegen?
lezersforum
De uitkomst was beschamend voor health professionals Het februarinummer van TBV met als thema Asbest bevat een interessante en goed onderbouwde bijdrage over de geschiedenis van de totstandkoming van beschermende maatregelen tegen de risico’s van asbest in Nederland en de rol die Jan Stumphius daarin speelde. Verbijsterend is inderdaad het feit dat tussen het bekend […]
Oligarchische trekken
Wat is dat toch met die oudere bedrijfsartsen die na jaren met de poten in de modder van het bedrijf te hebben gestaan, willen vluchten naar de droge dreven van de zorg.1 Voelen ze zich niet gewaardeerd of missen ze de erkenning van de grote jongens. ‘Je kunt altijd nog bedrijfsarts worden’, tekende illustrator Peter van Straaten ooit. Het zit ’m, zo lijkt het, vooral in de aard van het werk. Dat is saai geworden. Alleen maar verzuim. Inderdaad, tegen jonge artsen zou ik dan ook willen zeggen: word geen bedrijfsarts. Tenzij door de markt gedwongen, zoals in de jaren 80 veel van de aanstaand gepensioneerde bedrijfsartsen overkwam. Gelukkig bleek achteraf het bedrijfsartsenschap toch reuze mee te vallen.
